Kaiserschmarrn – snowboard, cesarz i słoneczna zima w Westendorfie

Skocz do przepisu - Wydrukuj przepis

Winterland z nutką absurdu

Frosty mornings, deep snowbanks, and snowflakes dancing under the village lights – pure winter wonderland. All that’s missing are purple cows grazing on green pastures, and we’d be living in an Alpine fairytale.

No dobrze… jest zima, więc krowy schowane, a w Westendorfie ktoś chyba przypadkiem zamówił „słońce i +5°C”. I dobrze! Nie narzekam – to była naprawdę dobra zima. Zwłaszcza jeśli uczysz się jeździć na snowboardzie i spodziewasz się, że Twoja pupa będzie częściej w kontakcie ze śniegiem niż deska z krawędzią.

---

Snowboard – historia dwóch pup

This was our shared winter mission: the first steps on a snowboard. Okay, more like the first falls. Gabi, as always, has this natural talent – whatever she steps on, she rides like a pro. Her snowboarding looked like she’d been doing it for years. And apparently, she also has a tougher butt, because even the most spectacular wipeouts didn’t wipe off her smile.

Ja? Cóż… kilka lądowań na tyłek wystarczyło, żeby skutecznie mnie zniechęcić. Bokiem, tyłem, bokiem, tyłem... i już wiedziałam: zostaję przy sprawdzonych nartach. I przy desce – ale tej do krojenia warzyw.

Snowboard? Zostawiam go ludziom z większą wytrzymałością i entuzjazmem. Gabi została fanką już po pierwszym zjeździe, a ja zostałam jej osobistą kibicką.

---

Kaiserschmarrn – prostota w cesarskim przebraniu

Ah, Kaiserschmarrn – puszysty, porwany na kawałki austriacki naleśnik. Ale czy to naprawdę królewskie danie, czy po prostu kuchenna wpadka?

Wersja nr 1: deser z przypadku

Pewnego dnia królewski kucharz przypalił delikatny deser dla cesarza – może to miał być naleśnik, może suflet? W akcie desperacji porwał ciasto na kawałki, zasypał cukrem pudrem (najlepszy przyjaciel kucharza!) i... podał.
Cesarz Franciszek Józef nie tylko się nie obraził, ale stwierdził: „Całkiem niezłe. Od dziś to mój ulubiony deser.”
I voilà – narodził się Kaiserschmarrn Nie jako elegancki, cesarski deser, ale jako słodki chaos stworzony w panice.

Wersja 2: Dietetyczne życzenie Sisi

Według innej wersji, za powstanie Kaiserschmarrn odpowiada sama cesarzowa Elżbieta — czyli legendarna Sisi. Znana z obsesji na punkcie diety i bardzo wybrednego podniebienia, często odmawiała ciężkich deserów. Ale jak to bywa… czasem ochota na coś słodkiego wygrywa wszystko.
Poprosiła więc swojego kucharza o coś „lekkiego”. Na talerzu wylądowały porwane kawałki naleśnika, oprószone cukrem pudrem i podane z konfiturą. Sisi nie była zachwycona — wyglądało jak totalny bałagan. Jej mąż natomiast wziął jeden kęs… i przepadł. Tak właśnie ten słodki nieład dostał cesarskie nazwisko.

---

Od kuchennej wpadki do alpejskiego klasyka

Prawda jest taka: Kaiserschmarrn raczej nie narodził się w pałacu. To było danie proste, domowe — jajka, mąka, cukier. Nic wyszukanego, wszystko pod ręką. Z czasem zaczęły pojawiać się dodatki: rodzynki, duszone owoce, mus jabłkowy.

Nie potrzeba królewskiej kuchni – wystarczy patelnia i apetyt.

To idealne danie po dniu na stoku — ciepłe, sycące i słodkie. Kaiserschmarrn to taki puchaty uścisk na talerzu. Nic dziwnego, że Austria kocha go bezwarunkowo.

I bądźmy szczerzy — nazwa robi swoje i przyciąga turystów. „Cesarski bałagan” brzmi o niebo lepiej niż „porwany naleśnik”.

---

Królewski bałagan w Twojej kuchni? Zawsze!

---